Dzisiaj bez zastanowienia mogę powiedzieć, że były to dla mnie jedne z najpiękniejszych chwil w życiu. Jednak uwadze umknąć nie może również wyjazd do Rzymu, który był uwieńczeniem pracy włożonej w konkurs.

Siedem dni w wyjątkowym miejscu. Można by pomyśleć, że to niezbyt długo, a jednak ten czas sprawił, że wzbogaciłam się duchowo i pogłębiłam swoją wiedzę. Dla mnie, laureatki z Krakowa, piszącej esej o sztuce według Jana Pawła II, było to szczególne przeżycie. Jak wiadomo, Rzym słynie z pięknych budowli, obrazów i rzeźb znanych artystów, a ja miałam okazję je zobaczyć.

Bardzo pozytywnym dla mnie zaskoczeniem było miejsce zamieszkania naszej grupy, Dom Polski im. Jana Pawła II, w którym znajdowały się wszelkie dary, jakie otrzymał Ojciec Święty. Sprawiały one, że panowała tam niezwykła atmosfera – jak w muzeum. Sztuka towarzyszyła mi każdego dnia i w każdym miejscu.

Spotkanie z papieżem Benedyktem XVI zarówno podczas audiencji generalnej w Auli Pawła VI, jak i w Castel Gandolfo podczas modlitwy „Anioł Pański” to niezwykłe wydarzenia, których nic nie zdoła wymazać z mojej pamięci. Jednak za najbardziej wzruszającą chwilę uważam moment udania się do grobu Jana Pawła II. Łez nie dało się ukryć. Pomyślałam, że przecież gdyby nie ten Wielki Człowiek i Jego nauczanie, nie mogłabym być tu, gdzie dzisiaj jestem.

Wyjazd do „Wiecznego Miasta” dał mi bardzo wiele. Wzbogaciłam swoją osobowość i znalazłam wiele odpowiedzi na pytania, które kiedyś sobie postawiłam - pytania o dalszą drogę w życiu. Po wyjeździe moje zainteresowanie historią sztuki wyraźnie wzrosło i możliwe, że w przyszłości zwiąże z nią swoje studia.

Te siedem dni spędzone w towarzystwie miłych ludzi, w najpiękniejszym dla mnie miejscu świata sprawiły, że tegoroczne wakacje stały się najbardziej niezwykłymi spośród dotychczasowych.

Cieszę się, że owoce tej pielgrzymki już stają się widoczne w codziennym życiu i jestem pewna, że będą przeze mnie dostrzegane również w przyszłości.